Sufizme bir Hristiyanın gözünden ve kalbinden bakmak,

Sufizme bir Hristiyanın gözünden ve kalbinden bakmak, aslında çok tanıdık bir eve farklı bir kapıdan girmek gibidir. Kelimeler, ritüeller ve isimler değişse de; özlemin yönü, aşkın dili ve ruhun o büyük sessizliğe duyduğu açlık şaşırtıcı derecede ortaktır.

Bizim geleneğimizde Aziz Yuhanna, "Tanrı sevgidir" der. Sufilerin dilinde ise O, El-Vedûd’dur; yani en çok seven ve en çok sevilmeye layık olan. Bir Hristiyan olarak Sufizme yaklaştığımda ilk duyduğum şey, dogma ya da kural tartışmaları değil, bu ilahi aşkın yakıcı sesidir. Sufi de bütün varlığıyla Yaratıcı’nın hasretini çeker.


Benlikten Soyunmak: Aziz Pavlus’un "Artık ben yaşamıyorum, Mesih bende yaşıyor" sözünü okuyan bir Hristiyan, Hallac-ı Mansur’un veya Yunus Emre’nin nefsini (egosunu) öldürüp tamamen İlahi İrade’ye teslim olma çabasını çok derinden anlar. İki yolda da hedef aynıdır: "Ben" dediğimiz o gürültülü perdeyi aradan çekmek ki, içerideki İlahi Işık parlayabilsin.

İsa Duası’nı bilen biri için, Sufilerin Zikir ibadeti hiç yabancı değildir. İkisinde de amaç, zihnin dağılmış düşüncelerini toplayıp duayı akıldan kalbe indirmektir.

Yaratılışta Yaratan'ı Görmek

Assisili Aziz Fransis nasıl güneşe "kardeş", suya "kız kardeş" diyerek her yaratılanda Tanrı’nın izini sürdüyse; Sufi de Vahdet-i Vücud (Varlığın Birliği) anlayışıyla evrene baktığında, gördüğü her şeyde Yaratıcı’nın bir yansımasını, bir "tecellisini" görür. İncil’de "O'nda yaşıyor, O'nda hareket ediyor ve O'nda var oluyoruz" (Elçilerin İşleri 17:28) diye yazan o hakikat, Sufi dervişin dönüşünde (Semasında) evrenle birlikte Tanrı’nın etrafında dönen bir ibadete dönüşür.

Olmak istediğin Sonuç mu Sebep mi?

Bir Hristiyan olarak Sufizmi okuduğumda, kendi inancımın köklerindeki o ilk, saf ve mistik ateşi yeniden hatırlıyorum. Dışsal formlarımız farklı olsa da, Sufizm bana Tanrı’nın sadece akılla anlaşılacak bir teoloji değil, kalple tadılacak, içinde kaybolunacak sonsuz bir Lütuf ve Aşk okyanusu olduğunu fısıldıyor. Tıpkı Aziz Augustinus’un dediği gibi: "Bizi kendin için yarattın Rabbim, ve kalbimiz Sende huzur bulana dek huzursuzdur." İşte Sufizm, o huzursuz kalbin Yaratıcı’ya doğru attığı en samimi adımlardan biridir.
#sufizm #hristiyan

Özet
:
Sufizme bir Hristiyanın gözünden ve kalbinden bakmak, aslında çok tanıdık bir eve farklı bir kapıdan girmek gibidir. Kelimeler, ritüeller ve isimler değişse de; özlemin yönü, aşkın dili ve ruhun o büyük sessizliğe duyduğu açlık şaşırtıcı derecede ortaktır.
Resim
X